Oczy - nasze okno na świat

Nasze oczy działają jak kamera, w której różne części są ze sobą idealnie zespolone. I tak powinno być, jako że wzrok jest naszym najważniejszym zmysłem.

Dla większości ludzi jest to rzecz oczywista: otwierają oczy i widzą świat. Gdy na budziku włączy się alarm, widzą czerwone cyfry, łóżko i swoją piżamę, zielone liście na drzewie za oknem oraz sufit, któremu nie zaszkodziłoby pomalowanie na nowo. Wzrok zapewnia nam 80% wrażeń z naszego otoczenia.

Przeciętne ludzkie oko ma średnicę 24 milimetrów i waży tylko około 7,5 grama. Składa się z 6,5 grama wody oraz 1,5 grama tkanki komórkowej. To małe koszty materiałowe za tak potężną i żywotną kamerę. Nie zostało jeszcze dokładnie wyjaśnione w jaki sposób nasze oczy potrafią utworzyć tak idealne odwzorowanie obrazu świata nas otaczającego.

Podstawowe funkcje oka zostały wyjaśnione. Podobnie jak kamera, oczy mają swój własny układ optyczny. Najważniejszymi komponentami oka są:

  • Rogówka
  • Twardówka
  • Tęczówka i źrenica
  • Komora przednia i tylna
  • Soczewka oka
  • Ciało rzęskowe
  • Ciało szkliste (corpus vitreum)
  • Siatkówka
  • Naczyniówka (choroidea)
  • Nerw wzrokowy (nervus opticus)
  • Dołek środkowy (fovea centralis)

Szczegółowe objaśnienie działania układu optycznego oka

Niezależnie od tego, czy patrzą Państwo na najnowszy numer magazynu o modzie czy oglądają ekscytujący mecz piłki nożnej w telewizji, odbite promienie światła docierają do naszych oczu. Pierwszą warstwą oka jest rogówka. Jest ona widoczna i wyczuwalna dotykowo z zewnątrz i musi radzić sobie z ulicznym kurzem oraz podobnymi przeciwnościami.

Po przejściu przez rogówkę promienie światła przecinają przednią komorę oka oraz źrenicę w tęczówce. Nazwa tęczówki wzięła się od jej koloru. Tęczówka, widziana z zewnątrz, opisuje kolor naszych oczu. Ciemne oko posiada więcej pigmentów, oko jaśniejsze ma ich znacznie mniej.

Przednia komora oka jest wypełniona płynem, cieczą wodnistą oka. Nasza rogówka i soczewka oka są odżywanie przez trzy centymetry sześcienne tej cieczy, produkowanej codziennie. Pozostała ilość cieczy jest odprowadzana z oka przez bardzo złożony system wentylacyjny,.

Zadanie tęczówki jest takie samo, jak przesłony kamery. Rozszerza ona lub zwęża źrenicę. Może zatem precyzyjnie regulować ilość promieni słonecznych docierających do oka w zależności od panujących warunków oświetleniowych. Przy dużym oślepieniu źrenica może zwężyć się do wielkości 1,5 milimetra. Natomiast nocą może rozszerzyć się nawet do 8 milimetrów.

Jak właściwie działa zmysł wzroku?

Jak właściwie działa zmysł wzroku?

Wzrok zapewnia nam 80% wrażeń z naszego otoczenia.

Promienie światła przedostają się dalej, aż do soczewki oka. Ma ona średnicę około 9 milimetrów i 4 mm grubości. Jest otoczona tzw. mięśniem rzęskowym. Jest to coś w rodzaju układu powiększania w kamerze.

Gdy patrzymy na coś w oddali mięsień ten jest względnie rozluźniony. Lecz kiedy patrzymy blisko np. na zegarek, napina się. W wyniku tego zwiększa się tzw. moc refrakcyjna soczewki i możemy oglądać przedmioty położone blisko.

Moc tę mierzy się w dioptriach. Przedmioty znajdujące się w pobliżu mogą być odtwarzane z dużą ostrością przez soczewkę. Eksperci nazywają ten proces akomodacją. Zdolność akomodacji jest bardzo duża, zwłaszcza w młodszym wieku. Osoby w wieku ok.20 lat bez problemów ze wzrokiem mogą widzieć przedmioty niezwykle ostro z odległości nawet 8 centymetrów. Po czterdziestce odległość ta wynosi 17 centymetrów, a po osiągnięciu lat siedemdziesięciu już ok. 1 metr.

Na marginesie: 95 procent ostrości naszego widzenia skupia się w jednym maleńkim punkcie siatkówki. Ten punkt o średnicy tylko 2 milimetrów nazywany jest plamką żółtą. W dołku plamki żółtej, nazywanej plamką środkową znajdują się czopki= odpowiedzialne za widzenie w kolorze. Zatem widzimy ostro dzięki małemu punktowi umiejscowionemu na naszej siatkówce.

W siatkówce znajdują się także pręciki, które są odpowiedzialne za widzenie o zmroku i nocą. Ciało szkliste wypełnia tylną część oka i składa się z substancji podobnej do żelu. Chroni ona i wspiera siatkówkę. Ciało szkliste posiada elastyczną strukturę i działa jak amortyzator w przypadku nagłego nacisku na gałkę oczną.

A co dzieje się w siatkówce ?

Najważniejszymi komponentami siatkówki są wspomniane czopki i pręciki. Są to fotoreceptory i każdy z nas ma ich niemal 130 milionów.

Wspomniane dwa ich rodzaje mają bardzo różne zadania: Ponad 120 milionów pręcików zapewnia kontrast między jasnym i ciemnym oraz odcienie szarości. Natomiast ponad siedem milionów czopków zapewnia nam dar postrzegania pięknych kolorów świata .Dzieje się tak jednak tylko wtedy, gdy otrzymują odpowiednią ilość światła.

My, ludzie, podobnie jak większość naczelnych, posiadamy trzy różne rodzaje czopków. Dzięki temu rozróżniamy kolory czerwony, zielony i niebieski. Są one znane jako kolory podstawowe i utworzone z nich może zostać wiele innych kolorów. Ludzie postrzegają promieniowanie elektromagnetyczne o długościach fali od 380 do 780 nanometrów jako światło widzialne. Przykładowo: Długości fali od 650 do 700 nanometrów są odbierane jako sygnał „czerwony”.

Nerw optyczny zaczyna się za okiem i sięga do ośrodka wzroku w mózgu. Tam przekazywane są informacje wzrokowe z siatkówki. Ośrodek wzroku znajduje się z tyłu głowy, gdzie przetwarzane są informacje wzrokowe. W siatkówce tworzy się obraz odwrócony, który mózg - czy raczej, precyzyjnie mówiąc, kora mózgowa - odwraca ponownie. Właściwy proces widzenia nie zachodzi zatem w oku - to nasz mózg zapewnia nam widzenie obrazów.

Na naszej stronie internetowej stosujemy pliki cookie. Pliki cookie są małymi plikami tekstowymi, które są zapisywane przez strony internetowe na komputerze użytkownika. Pliki cookie powszechnie stosowane i pomagają w optymalnym wyświetlaniu stron i ich doskonaleniu. Korzystając z naszych stron użytkownik wyraża na to zgodę. więcej